Μικρά Ασία 2010 - Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Χαϊδαρίου

Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Μικρά Ασία 2010

Βίντεο - Φωτογραφίες > Εκδρομές

10ήμερη Εκδομή στη Μικρά Ασία από 01 έως 10 Σεπτεμβρίου 2010

Με τη βοήθεια του Θεού, την Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010, ξεκινήσαμε ένα οδοιπορικό προσκύνημα στις αλησμόνητες πατρίδες της Μ. Ασίας, εκπληρώνοντας έναν ιερό πόθο, ένα χρέος τιμής.

1 ημέρα
Με αρχηγό της αποστολής τον πρωτοπρεσβύτερο τον π. Χρήστο Χατζηξενοφών, συνεπιβάτες το δήμαρχο και τον αντιδήμαρχο κ. Κίου Αργολίδος και πολλούς Κιώτες και Χαϊδαριώτες φίλους, ξεκινήσαμε το πρωί από τον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Χαϊδάρι. Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν Μικρασιάτες που είχαν τη λαχτάρα να προσκυνήσουν την ευλογημένη γη που μέσα στα σπλάχνα της κρατά ευλαβικά φυλαγμένες τις ρίζες των προγόνων τους.
Το βράδυ φτάσαμε στην Κομοτηνή όπου διανυκτερεύσαμε.

2 ημέρα
Νωρίς το πρωί, ξεκούραστοι και ευδιάθετοι ξεκινήσαμε για την Κων/πολη. Αφού περάσαμε τα σύνορα, οι πρώτες όμορφες εικόνες ήταν όταν αντικρίσαμε τα Στενά (Δαρδανέλια ή Ελλήσποντος). Εντύπωση μας έκαναν οι άπειρες σημαίες με την ημισέληνο που κυμάτιζαν παντού (σ’ αντίθεση με την Ελλάδα μας), σ’ όλο το ταξίδι μας. Πρώτη στάση στη Ραιδεστό (Τεκιρντάγ), αρχαία πόλη της Ανατολ. Θράκης για φαγητό και ξεκούραση.
Αργά το απόγευμα φτάσαμε στην Κων/πολη, συναντήσαμε την ξεναγό μας, τη Σοφία την Κων/πολίτισσα και πήγαμε βραδινή βόλτα στο κοσμικό Πέρα, την πλατεία Ταξίμ και θαυμάσαμε τις πολλές και ιδιαίτερες της πόλης.

3 ημέρα
Η μέρα είναι αφιερωμένη στα πολλά αξιοθέατα της Κων/πολης. Η Κων/πολη, η πολυώνυμη και μεγαλώνυμη πόλις. Η Νέα Ρώμη Κωνσταντινιγιέ το Αραβικό της όνομα «Ε’ις την Πόλιν» ή «Ε’ις ταν Πόλιν», με Δωρική Προφορά Istanbulστα Τούρκικα. Πρώτος προορισμός η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα. Οι στιγμές είναι μοναδικές, η συγκίνηση μεγάλη. Οι ταφόπλακες με την Ελληνική γραφή στον περίβολο της Μονής, μαρμαρόκτιστη πηγή με το αγίασμα και τα μισοτηγανισμένα, κόκκινα και ασημένια ψαράκια του μοναχού, σύμφωνα με το θρύλο, οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών, μεταξύ των οποίων και του Βασιλείου του Γ’, πρώην Μητροπολίτου Νικαίας, που καταγόταν από την Κίο. Θρησκευτική αγαλλίαση νοιώσαμε όταν ο π. Χρήστος έψαλλε μαζί μ’ έναν Ρώσο ιερέα και κατόπιν έκανε δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κεκοιμημένων ……..
Επόμενη στάση, η Μονή της Χώρας, η οποία φιλοξενεί πάνω από 100 υπέροχα ψηφιδωτά και νωπογραφίες που αναπαριστούν βιβλικές σκηνές. Η εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί το 1511 και σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο. Τα πρόσωπά μας βουβά, τα μάτια δακρυσμένα… Μετά η Σοφία μας πήγε σ’ ένα εγκαταλελειμμένο και ταπεινό εκκλησάκι, προσκυνήσαμε ευλαβικά την Παναγία τη Χατζαριώτισσα, ο π. Χρήστος συγκινημένος έψαλλε το «Άξιον Εστί» κάποιοι Άραβες μας φίλεψαν τσάι και αναχωρήσαμε για τη Παναγία των Βλαχερνών.  Η Παναγία η Βλαχερνίτισσα, η οποία παριστάνει τη Θεοτόκο όρθια με υψωμένα τα χέρια σε δέηση και με την εικόνα του Χριστού ζωγραφισμένη σε εγκόλπιο στα στήθια της, έσωσε τη Πόλη από τους Αβάρους, τους Πέρσες και τους Άραβες Σαρακηνούς. Συγκλονισμένοι με την ψυχή πνιγμένη στο δάκρυ ψάλλαμε όλοι μαζί τον Ακάθιστο Ύμνο, πήραμε αγιασμό και ξεκινήσαμε με προορισμό τα Τείχη της Πόλης. Περνάμε την τάφρο, την Πύλη του Ανδριανού , την Πύλη του Ρωμανού που παραμένει κλειστή από την Άλωση της Πόλης το 1453 και περιμένει την αφύπνιση του Μαρμαρωμένου Βασιλιά για να κυνηγήσει τους Τούρκους μέχρι τη κόκκινη μηλιά. Οι γροθιές σφίγγουν, τα δόντια δαγκώνουν τα χείλη, η καρδιά χτυπάει τρελά. Ακούμε τον ηρωικό Αυτοκράτορα να λέει: «Γίνεται εγώ να είμαι ζωντανός και η Πόλις να έχει κυριευτεί; Ας βρεθεί ένας Χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι!». Τον βλέπουμε να ορμά στο πλήθος των βαρβάρων και να χάνεται μαχόμενος σαν απλός στρατιώτης. Πέρασαν 557 χρόνια από την αποφράδα ημέρα που η «Η Πόλις Εάλω». Η σκλάβα πόλη κάθεται ακόμα στο Βόσπορο και κλαίει. Όμως είναι στη σκέψη μας, στην καρδιά μας, στα όνειρά μας.
Μετά τη φασαρία του κέντρου της πόλης, μια κρουαζιέρα στο Βόσπορο δίνει μια εντελώς διαφορετική προοπτική της πόλης. Αφού ναυλώσαμε ένα μικρό πλοίο, περάσαμε την υπόλοιπη μέρα πλέοντας γαλήνια στα στενά του Βοσπόρου. Θαυμάσαμε τις ξύλινες βίλες, τα υπέροχα χωριά, το Φρούριο της Ευρώπης, τον Πύργο του Λέναδρου, τη Γέφυρα του Βοσπόρου (ή Ατατούρκ) μήκους 1560μ που συνδέει την Ευρώπη με τη Ασία. Συγκινημένοι και γεμάτοι ψυχική ανάταση τραγουδήσαμε αγναντεύοντας την Αγία Σοφία: «Στην Αγία Σοφία αντάμα, βλέπω τα ευζωνάκια. Συγκίνηση, δέος, υπερηφάνεια, οργή, χαρά, λύπη είναι το εκρηκτικό μείγμα των συναισθημάτων που σημάδεψαν την ψυχή μας. Γευματίσαμε στις όχθες του Βοσπόρου κι επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση ή βραδινή ψυχαγωγία.

4 ημέρα
Πρώτος προορισμός το παλάτι Dolmabahceμε τις 46 αίθουσες υποδοχής, με πλούσιο διάκοσμο σε χρυσό και κρύσταλλο. Εδώ πέθανε ο Ατατούρκ στις 10/1/1938 και τα ρολόγια του παλατιού είναι σταματημένα στις 09:0, τη στιγμή του θανάτου του.
Επόμενη στάση ο Ιππόδρομος όπου έγινε η Στάση του Νίκα. Στο χώρο παραμένουν ο Αιγυπτιακός οβελίσκος, η Στήλη των Όφεων και η Στήλη του Κων/νου του Πορφυρογέννητου ή Χάλκινη Στήλη. Ακολουθεί επίσκεψη στο Μπλε Τζαμί το οποίο πήραμε το όνομά του από τα μπλε πλακίδια Ιζνίκ που κοσμούν το εσωτερικό του. Ο Σουλτάνος Αχμέτ ήθελε να ξεπεράσει τη Αγιά Σοφιά για να υπογραμμίσει την υπεροχή του Ισλάμ έναντι του Χριστιανικού Βυζαντίου, γι’ αυτό έφτιαξε 6 μιναρέδες.
Επιτέλους έφτασε η ώρα να προσκυνήσουμε την Αγία Σοφία, το κορυφαίο αρχιτεκτονικό δημιούργημα του Βυζαντίου, το έμβλημα της Κων/πολης, ναό αφιερωμένο στη Σοφία του Θεού. Το πιο ανάλαφρο δαμασμένο κενό. Ένας χώρος που μιμείται το θολώ …… το Σύμπαν, όπως το δημιούργησε ο Θεός και το περιόρισε ο άνθρωπος. «Πάντα το συναίσθημα της αλαφριάς προστασίας αυτής της αρχιτεκτονικής σε σκεπάζει χωρίς να σε βαραίνει. Φτερούγες ανοιχτές πάνωθέ σου το αλαφρύ κάλυμμα». (Γ. Σεφέρης, Μέρες Γ’ Αθήνα 1977). Στο δάπεδο και στους τοίχους οι υπέροχοι συνδυασμοί των μαρμάρων. Τα περίφημα ψηφιδωτά με πιο χαρακτηριστικά τη δέηση στο νότιο  υπερώο, την πλατυτέρα στο θόλο του Ιερού Βήματος και τον άγγελο στο σφαιρικό τρίγωνο του τρούλου που πρόσφατα αποκαλύφθηκε. Η ξεναγός μας, μας έδειξε τη Δακρύζουσα κολώνα τον Ομφαλό, το σημείο όπου γίνονταν οι σκέψεις των αυτοκρατόρων καθώς και την πόρτα από την οποία εξαφανίστηκε ο ιερέας, σύμφωνα με το θρύλο, κρατώντας το Άγιο Δισκοπότηρο για να σώσει από τη βεβήλωση το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Με σφιγμένη την καρδιά και με δάκρυα στα μάτια ψελλίσαμε «τη Υπερμάχω στρατηγώ», κάτω από το άγρυπνο και καχύποπτο βλέμμα των Τούρκων και ψιθυρίζοντας  «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα’ ναι». Αφήσαμε περίλυποι την Αγιά Σοφιά. Προορισμός μας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πόσα και πόσα ιστορικά γεγονότα δεν γνώρισε αυτός ο χώρος. Με δέος και ευλάβεια προσκυνήσαμε στον Ιερό Ναό του Αγ. Γεωργίου τα άγια λείψανα και τις υπέροχες ψηφιδωτές εικόνες. Στον κατανυκτικό εσπερινό χοροστάτησε ο Πατριάρχης, ο οποίος μας υποδέχτηκε με αγάπη και μας ευλόγησε. Μεγαλοπρεπής και απλός συνάμα συνομίλησε με τον π. Χρήστο και το Δήμαρχο και αντάλλαξαν δώρα και εγκάρδιες ευχές.

5 ημέρα
Κρουαζιέρα στα Πριγκηποννήσα, στη θάλασσα του Μαρμαρά. Έρημες παραλίες, πευκοδάση, αρχαία μοναστήρια, ένας επίγειος παράδεισος. Η ήμερη ομορφιά τους, ασκεί πάνω σου ακατανίκητη γοητεία. Μια βόλτα με παραδοσιακή άμαξα, στη Πρίγκηπο μας δημιούργησε μια έξαρση αλλά και ψυχική χαλάρωση και ηρεμία. Την ίδια ημέρα επισκεφτήκαμε την Αγορά Μπαχαρικών (MisirCarsisi) όπου βρήκαμε μπαχαρικά από την Ανατολή, βότανα, μέλι, φουντούκια, παστουρμά και χαβιάρι. Επιστροφή στο ξενοδοχείο. Βραδινή διασκέδαση.

6 ημέρα
Πριν αποχαιρετίσουμε τη Κων/πολη και Σόφια επισκεφτήκαμε τη Μεγάλη Αγορά, ένα λαβύρινθο από δρόμους με ζωγραφισμένες στοές και μικρομάγαζα τα οποία ξεχειλίζουν από προϊόντα. Με ξεναγό τη Μαρία τώρα, ξεκινάμε για τη Βιθυνία. Γιάλοβα. Νίκαια (Ιζνίκ). Εδώ στην εκκλησία της Αγ. Σοφίας ο Αυτοκράτορας Κων/νος συγκάλεσε την Α΄και Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ενώ ο Τούρκος φύλακας κοιτούσε διακριτικά και βλοσυρά, ο π. Χρήστος έψαλλε το τροπάριο «Ευλογητός ει Χριστέ…» μπροστά στο σύνθρονο και το Άγιο Βήμα. Λίγες πετρούλες πήραμε από τις κολώνες του επιβλητικού αυτού Ναού και αναχωρήσαμε για τη Προύσα. Θεέ μου, τι θεσπέσιο τοπίο ήταν αυτό! Πόσο εύφορη είναι αυτή η χώρα με την καρποφόρα γη που μέσα στα σπλάχνα της αναβλύζουν άφθονα τα γάργαρα νερά. Πετάει το βλέμμα σου στα γελαστά ακρογιάλια με τα φυσικά λιμανάκια, στις κατάφυτες πλαγιές από πεύκα και λιόδεντρα, στους καταπράσινους κάμπους… Να πλησιάζουμε… Ξεπροβάλλει η Προύσα , μια υπέροχη πόλη. Γραφικά σοκάκια με πανέμορφα καλοδιατηρημένα Ελληνικά σπίτια με νεοκλασική αρχιτεκτονική. Εκεί όλα φέρνουν τη σφραγίδα του αλησμόνητου. Σε πείσμα του χρόνου και της λήθης, τα ίχνη, τα χρώματα και τ’ αρώματα τα Ελληνικά ανιχνεύονται ακόμα στις γειτονιές. Διανυκτέρευση στο υπέροχο ξενοδοχείο μας, CervanSeray

7 ημέρα
Περιήγηση στη Προύσα, ψώνια και αναχώρηση για Μουδανιά, το επίνειο της Προύσας, Τρίγλεια, την πατρίδα του Μητροπολίτη Σμύρνης και Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου. Ενδιαφέρουσα η βόλτα στα σοκάκια της, η επίσκεψη στα ερείπια βυζαντινών εκκλησιών κι άλλων κτιρίων. Εκεί δεσπόζει η Ζαρίφειος Ακαδημία, ένα καλοδιατηρητέο νεοκλασικό κτίριο που διατηρεί τα χαρακτηριστικά του για να θυμίζει το πνεύμα των Ελλήνων. Η ξεναγός, μας είπε ότι οι πρόγονοί μας έφτιαχναν πάντα 3 εκκλησίες. Του Αγ. Γεωργίου στα ψηλά, της Παναγιάς στο κέντρο και Αη Νικόλα στα χαμηλά. Με πόνο ψυχής είδαμε ότι η εκκλησία του Άη Γιώργη ήταν πλέον ιδιωτική ιδιοκτησία. Η εκκλησία της Πάντων Βασίλισσας αφημένη στη φθορά του χρόνου… «Μαρία Μάνα»; την αποκάλεσε μια Τουρκάλα και μας έδειξε που είναι… Δάκρυα κυλούν στα μάγουλα… Σιγή…. Ελιγμοί… Προύσα. Απαραίτητη στάση στη σκεπαστή αγορά όπου γίνονται ανάρπαστα τα φημισμένα μεταξωτά, τα μπουρνούζια και οι πετσέτες.

8 ημέρα
Ημέρα αφιερωμένη στην Παλιά Κίο (σήμερα Gemli) χτισμένη από τους Μιλησίους τον 8-7 π.χ. αιώνα, στις ακτές της Βιθυνίας, στον κόλπο της Προποντίδος. Σπουδαίο εμπορικό κέντρο και μ’ εξαίρεση δημοκρατική οργάνωση.
Μάτια βουρκωμένα. Πλησιάζει η ώρα του προσκυνήματος στη γενέτειρα των περισσοτέρων επιβατών. Συγκινημένος ο δήμαρχος απαγγέλει το ποίημα του Γ. Αθάνα:

  -  Ε, εσείς απ’ την ψαρόβαρκα
όμορφος είναι ο κόλπος
κι όμορη εκεί στην κόχη του
η ασπροφορούσα
πόλη!
Μια κι έτυχε και πέρασα,
πέστε μου τα’ όνομα της
«Γκεμλέκ» μου ξεφωνήσανε
Μονόλογα οι ψαράδες.
Τα κύματα όμως φλοίσβισαν
και σ’ άλλη γλώσσα είπαν:
-  Η Κίος των Αργοναυτών,
     η Κίος είναι, ω ξένε.


  
Μόλις αντικρίσαμε ξαφνικά μπροστά μας την Κίο, τα μάτια μας πλημμύρισαν δάκρυα. Πρώτη στάση στο Δημαρχείο. Σ’ εγκάρδιο κλίμα υποδοχή από το Δήμαρχο κι όλο το Δημοτικό Συμβούλιο, ανταλλαγή δώρων, αναμνηστικές φωτογραφίες. Χαρήκαμε πολύ όταν μας είπαν ότι επισκεύαζαν το Παρθεναγωγείο κι όλα τα ελληνικά αρχοντικά, το ιστορικό Κέντρο καθώς επίσης θα λειτουργήσει Μουσείο και Πολιτιστικό Κέντρο και θα επισκευαστεί σύντομα ο ναός του Αγ. Αβερκίου στους Ελεγμούς. Συγκινητική χειρονομία ήταν όταν προσέφεραν δυο δενδρύλια ελιάς στον π. Χρήστο και στο Δήμαρχο, φυτεμένων από τα χέρια των προγόνων μας, όπως χαρακτηριστικά είπαν. Επίσκεψη στο Παρθεναγωγείο, το Νοσοκομείο, το Επισκοπείο, το σπίτι του τελευταίου Δημάρχου. Η πόλη θυμίζει ακόμα Ελλάδα με τα ελληνικά μνημεία, θυμίσματα του τόπου που ο Ελληνισμός μεγαλούργησε.
Γεμάτες οι ψυχές μας με άρωμα πατρίδας. Ο οικισμός απλώνεται μπροστά μας. Κουβαλάει μαζί του την ιστορία του. Τα γερασμένα νεοκλασικά αρχοντικά, οι μισογκρεμισμένες εκκλησίες στέκουν βουβοί μάρτυρες του ένδοξου παρελθόντος, δείχνοντας με υπερηφάνεια την καταγωγή τους.
Μια βόλτα, μια περιπλάνηση ήταν τα πρώτα μας βήματα στη γνωριμία με τη γενέτειρα. Κανένα ίχνος από τις εκκλησίες της Παζαριώτισσας, των Ταξιαρχών, της Οδηγήτριας, της μεγαλύτερης εκκλησίας της Κίου. Σήμερα σώζονται μόνο τα τρία πλατάνια που ήταν μπροστά στη είσοδό της, του Αγ. Γεωργίου, απ’ όπου μάλλον προέρχεται η εικόνα της Παναγίας Κουκουζέλισας ή Τριχερούσας που τόσο πολύ ευλαβούμαστε και τιμούμε.
Μοναδική σωζόμενη εκκλησία, ο Άγιος Ιγνάτιος, που σήμερα λειτουργεί ως τζαμί. Εκεί η συγκίνηση έφτασε στο αποκορύφωμά της, όταν ο Ιμάμης μας υποδέχτηκε πολύ ζεστά, πρόσφερε δώρα και σεμνά μας ξενάγησε στο Ναό. Πολύ συγκινημένος και δακρυσμένος ο π. Χρήστος έμαθε ότι τον χώρο της Αγ. Πρόθεσης δε τον πείραξαν, γιατί κατάλαβαν ότι συμβόλιζε κάτι ιερό.
Οι Τούρκοι μας πλησίαζαν πολύ φιλικά και ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί μας. Κάποιοι άλλοι βέβαια μας κοίταζαν ενοχλημένοι, ιδιαίτερα τον π. Χρήστο επειδή φορούσε το ράσο του. Με βουβά πρόσωπα και μάτια θολά απ’ τα δάκρυα, αντικρίσαμε το μνημείο του Κεμάλ, στο οποίο έχουν χρησιμοποιηθεί κίονες απ’ το τέμπλο της Θεομάνας, μάρμαρο Αγ. Τραπέζης και οολέας. Αφού γευματίσαμε με το Δήμαρχο, απολαύσαμε το καφεδάκι μας συντροφιά με τον πρώην Δήμαρχο και μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, αναχωρήσαμε συνοδευμένοι από τη Χωροφυλακή με κατεύθυνση τον Αγ. Αβέρκιο στους Ελεγμούς. Θεέ μου! Τι μυσταγωγία, τι κατάνυξη. Τρεμάμενη η φωνή του π. Χρήστου, πνιγμένη στα δάκρυα, δόμησε τις καρδιές όλων μας. Έψαλλε τρισάγιο για όλους τους κεκοιμένους και όλοι προσκυνήσαμε με πόνο ψυχής για τις ψυχές των προγόνων μας. Λίγο χώμα, ένα κομμάτι μάρμαρο από το γκρεμισμένο ναό της Γοργουπηκόου ήταν αυτά που πήραμε φεύγοντας… αποχαιρετώντας όλους εκείνους που από ψηλά καμάρωναν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους.

9η ημέρα
Με τις μνήμες αναβαπτισμένες στις εικόνες, τα χρώματα και τις μυρωδιές της Μ. Ασίας ξεκινάμε για το ταξίδι της επιστροφής Αρτάκη, Σύνορα, Έβρος, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή.

10 ημέρα
Επιστροφή στην Αθήνα. Σίγουρα είναι οι ευλογημένοι όσοι είχαν την ευκαιρία να ζήσουν την περιπέτεια αυτού του ταξιδιού και ν’ αποκομίσουν τη μοναδική εμπειρία και τα πλούσια συναισθήματα που τόσα γενναιόδωρα χαρίζει η γη της Μ. Ασίας. Είναι γεγονός ότι «δεν υπάρχουν χαμένες πατρίδες όσο κρατάμε ζωντανή τη μνήμη τους».
Τόσο ο δήμαρχος, όσο και ο π. Χρήστος, συγκινημένοι δήλωσαν ότι επιστρέφουμε με πικρόγλυκες αναμνήσεις και ευχαρίστησαν την ξεναγό μας, τον οδηγό του πούλμαν, την εκπρόσωπο του ταξιδιωτικού πρακτορείου καθώς και όλους τους συνεπιβάτες που μοιραστήκαμε τις ιδιαίτερες στιγμές και τη συγκίνηση αυτού του οδοιπορικού προσκυνήματος στα ποτισμένα με ιδρώτα και αίμα ελληνικό, αγιασμένα χώματα της Μ. Ασίας.


 
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού